சிறகுள்ள கவிதை

புதிதாய்ப் பிறக்கும் 

குழந்தைகளிடம்  எல்லாம் 

கொடுத்தனுப்பப்படுகின்றன 

ஓராயிரம் வார்த்தைகள்.

பின் 

மௌனம் பழகும்  

ஒவ்வொரு பொழுதிலும் 

வார்த்தை சேர்த்து விளையாடும் 

சின்னக்கைகளுக்குள் 

சிறகு வளர்க்கின்றன 

பின்னொரு பொழுதின் 

கவிதைகள்...

,..

ம்...

ம் என்று சொல்லி 
அதை ஓர் சொல் என்கிறாய் 
ம் என்ற சொல்லில் துவங்கி 
ம் என்றே முடியட்டுமோ என் கவிதையும்,
ம்?

---

வேனில்மழை . . .

ஒற்றை மழைக்குப்
பச்சை படரும் வனம்.

ஒரு பார்வைக்குறைவிற்கு
வறண்டு போகும் வரம்.

பெய்தொழியாமல்
கடந்து போகும் மேகம்.

பெய்தும் பெய்யாமல்
தகிக்க வைக்கும் உன் தேகம்.

மழைக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே
பறந்து திரியும்
ஈசல் வாழ்க்கை
வாய்த்திருக்கிறது எனக்கு.

மழையிரவில்
ஈசல் தின்ன இறங்கும்
கருந்தேளின் லாகவம்
வாய்த்திருக்கிறது உனக்கு.

,..

. . .

எனக்கும் எனக்குமான

இடைவெளிக்குள்

அடைபட்டுவிடுகின்றது
எல்லையில்லாப் பெருவெளி

,..

மையல் . . .

தேய்பிறை நிலவில்
எரிகின்றது காடு.
நிலவெரித்த மிச்சத்தை
சேர்த்து வைக்கும்
எனது முயற்சிகளை
முடிபோட்டுத் திரிகொளுத்துகிறது
உன் அருகாமை.
காட்டில் தொலைவதற்கும்
காடே தொலைவதற்கும்
உள்ள வேறுபாட்டை
யோசிக்க விடாமல்
தற்பொழுதில் நின்று திரிகிறது
காலம்.

,..

முன் பின்னறியா மழை

மழையைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடும்
குழந்தைகளைத்
துரத்திக்கொண்டு போகிறது
இன்னொரு மழை

,..

தொடர்பு எல்லைகள்

நாங்கள்

இளங்கலை பயின்றிருந்த

நாட்களில்

கல்லூரிப் படிக்கட்டில்

அமர்ந்து கொண்டு

சினிமாப் பாடல்களை

அழகாகப் பாடிக்காட்டிய

அக்காவின் பெயர்

ஞாபகத்திலில்லை.

சரவணனை கைபேசியழைத்து

கேட்க முயன்றேன்,

தொடர்பு எல்லைக்கு

வெளியே இருப்பதாக

மூன்று மொழிகளில் மொழிந்து

அமைதியானாள் பெண்ணொருத்தி.

இனி சரவணனுக்கு

அந்த அக்காவின் பெயர்

தெரிந்திருந்தாலும்

அவனுக்காகப் பேசிய

இந்தப்பெண்ணின் பெயர்

தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை

என்ற நினைப்பு மட்டும்

வந்து வந்து போகிறது

அப்போதிருந்து.